تا مرگ خود تکرار میگویم همین،سیگار،زن،آبان

خورشید را مهتاب کن امشب در آغوشم که می ترسم

فردا نباشم تا بگیرم کام از این سیگار،زن،آبان

مجنون نبودم تا ببندم دل به لیلا من که امشب

عاشق ترینم در حضور بهترین سیگار،زن،آبان

نبضم صدای جیرجیرک میدهد باور کن اینجا

چوب حراجی خورده فردوس برین،سیگار،زن،آبان

گویا که جبریل آمده در میهمانیمان، خدایا!

قرآن بخوان در گوش من،زیتون و تین،سیگار،زن،آبان

۱۳۸۵/۱۰/۲۷

آتش می کشم پیرهنم را،قطار را، خودم را..

انگشت ندارم که بر سوراخی

یا ببندم راه بر آبی

پطروس نبوده ام که هیچ وقت هیچ چیز نبوده ام...

من فقط یک عادی هستم

که تمام خستگی های ظهر جمعه اش را جمع کرده در پیرهنش

آتش می کشم پیرهنم را،قطار را، خودم را..

تکان ندادم از پشت پنجره ی قطار، دستمالی

برای کسی که نیامد به دیدنم

من...منی که فقط یک عادی هستم

چشمان ملتهبم برق زد از دیدن سنگهای روی ریل

آتش می کشم پیرهنم را،قطار را، خودم را..

منی که فقط یک عادی بودم

حالا یک قهرمان، ابر مرد، اسطوره..

و شاید هیچ چیز نیستم

تو بی تفاوت نشسته ای و من

حالا دارم خفه می شوم!

از نگاه تو دوباره جان می گیرم

از یگانه راه چاره جان می گیرم

گر امر کنی بمیر من می میرم

فرداش به یک اشاره جان می گیرم

و لای رطوبت گرم یک فحش آبدار                     امید زنده بودن و رویا مجسمه شد

همیشه حادثه ها بی خبر نمی آیند             نگو  که  چرا  آمد ، چرا  مجسمه شد 

و جد ما جناب آدم که شبی ناگاه               از آب و گل به دست خدا مجسمه شد

درست بیست و دو سال پیش در چنین روزی    کسی شبیه من از دریا مجسمه شد