باشد که مقبول افتد:

                           (( دیوار، درخت، نیمکت ))

تو رقصیدی

          آنشب که خوابم نزدیک شد به حقیقت

                                                   که سایه ی اندام توست

آنشب که صفحه ی گرامافون کنسرت سکوت می نواخت...

توی مست

من مست تر را

            به حیاط بردی و

                    روی نیمکت نشاندی و

                                          زیر درخت

                                                 تا صبح رقصیدی.

آنشب

     دیوارها نازک

            فاصله ها کم

               و صدا ها شفاف شدند

                                         که مهتاب

                                         تو را روی دیوار پشتی ات تصویر کرد.

آنشب

     نور از ارتفاع موهای مشکی ات لیز می خورد و بر دیوار می افتاد

      برگ به آهنگ تو می لرزید،

      رنگ مغلوب قمار سایه می شد،

                                         که من

                                         مست تماشا

                                         از تو پرسیدم :

آیا گاه گاه

           که دلتنگ تصویر روی دیوار شدم

                                      زیر این درخت خواهی امد؟

تو چیزی نگفتی و آنجا

                       بی اعتنا و بی پروا

                                   تا صبح فقط رقصیدی.

صفحه تمام شد

مستی پرید

نور زد

تصویر فرو ریخت

               و خواب شکست

و من تنها

           روی نیمکت حیاط

                          نیمه عریان نشسته بودم.

آنشب گذشت و من هر شب

به آن حیاط می روم

و روبروی آن دیوار و درخت

روی آن نیمکت می نشینم

و با خود می گویم :

                          آیا تصویر روی دیوار

                                                    باز خواهد رقصید ؟