هر چی نخ نماتر می شه بی ارزش تر می شه. حتی خوندن جاودانگی میلان کوندرا

هم نتونسته نظرشو عوض کنه...

بعضی وقتا صدای جیغشونو میشنوم که از ترس تنهاییی و حمله ی موریانه ها و

ویروس ها خودشونو می چسبونن به هم... جیغای خفیف و ممتد، مثل همین الان.!..

 میشنوی؟

دو کار گذاشتم که خوندنشون بدون گذاشتن نظر کراهت داره...!

۱

چقدر غمگین درون بن بست خیس یک واژن

شروع مرگت در این فضای بدون اکسیژن

تو بی هدف می نشینی و بی دلیل می خندی

که سرنوشتت نوشته روی نوارهای ژن

که لیز خوردی (تو قطره ای) روی پوست، پاتیناژ

بیا به بیرون ، شبیه حالت تهوعی :‌‌‌ کورتاژ

درون مغزت هزار پرسش، سه تا سه تا نقطه...

پسر؟ دی  ِان  ِای؟ لقاح؟ دختر؟ خروج یک مرده؟

پدر شبیه توهمی دلپذیر اما گنگ!

[چه نامناسب، چقدر مضحک: پدر، معما، گنگ!]

پدر ( شبیه تجسمی از کسی که هرگز!) کو؟

و حس مادر ( زمین هرزه، گیاه قرمز!) کو؟

هزار پرسش درون مغزت و آه جانسوزی

خدای خوبم! خدا چرا من؟ خدا چرا روزی..

تصادفن یا که در پی طرح و نقشه ی قبلی

شدم گرفتار یک دسیسه درون یک واژن!؟

۲

همیشه خالی، همیشه تنها، همیشه پیراهن

کمی خودت را به سمت ماها بیار تا گاهن

چروکی ام را اتو کنی و بپوشی ام شاید

و دکمه دکمه مرا ببندی مرا که حتی حن‌‌‌‌..

جره ندارم برای شرح «چقدر تنهایم!»

من و تو بی هم دو جسم بی جان دو شاخه تیراهن

نگو که هرگز نمی رسیم و که سرنوشت این است

نگو که تو من، دو خط ممتد، دو ریل راه اهن

تویی که من با صدای کفشت همیشه می رقصم

مداد برخیز و روی کاغذ برقص با آهن..

گ آشنای کسی که او را دوست می دارم

کسی که حالا، بدون او من...