به جان خودم من به قصد پست مدرن شدن یا پسا مدرن شدن  یا کلاسیک کاری یا هر چیز دیگه ای کار نمی کنم یه کاری رو می گم بعدن دوستان میگن مال فلان سبکه حالا یکی خوشش میاد یکی بدش بقیه هم بی تفاوت...

در اینجا جا داره از در شیشه ای بزرگ اتاقم تشکر کنم که همیشه به خاطر من حاضره رو به حیاط باز بشه و راهم رو واسه رسیدن به درختهای پرتقال و نارنگی و آلوی حیاطمون کوتاهتر کنه.

و اما شعر که دلیل اصلی بودن ما اینجاست:

باز با غم به گینه می افتم ، یاد بخت سیــــــــــــــــاه آفریقا

کاسه هایی که رو به خورشیدست ، غصه های نگاه آفریقا

دم به دم گــزارش و تصویــر   سرزمیــنی طـلاتر  از الـــماس

آنقدر سخت نیست ای انسان   بشـــنوی درد و  آه  آفــریقا

می عبورم به یاد مقتولین   از میان  ترور ، خشونت ، جنگ

کودکــانی پر از  کلاشیـنـکف ،  ترس  در  زیر  ماه  آفــــریقا

چند روزی به ناله می افتند   در هیـاهـوی سرد مطــبوعات

دست و پـای گرســنه ام تنها   در خیــابان  به راه  آفـــریقا

(می پرم از جهان سوم تا)   می رسم  (بر فراز کشورها)

روزی آخر به داد این فریاد   از گلو: « بی گناهه آفــریقا! »