من و شعردونی کوچیکم

من فکر میکنم.

che-sadeh — Fri, 18 Apr 2008 12:53:18 GMT

من فکر می کنم پس هستم (؟)

من هستم پس فکر می کنم (؟)

**********************

به تو، به من، و به ما فکر می کنم

دارم به شکل عقربه ها فکر می کنم

اینجا نشسته بین دو آیینه پیرمرد

در انعکاس آینه ها فکر می کنم

دارم به طول صوتی امواج دور ‌‌‌‌‌‌خود..

به(عشق من تویی!) به صدا فکر می کنم

دارم به آیه های رسولان، به کائنات..

آن غول بچگی، به خدا فکر می کنم

دارم به چشم، گوش، به سر، قلب و مقعدم..

دارم کمی به معنی پا فکر می کنم

عشقم! ببخش که بدون اجازه ات

امشب به حرفهای شما فکر می کنم

دارم به نامه ها، به کثافت، به عاشقی..

دارم به جسم و روح جدا فکر میکنم

دارم به طرح نقشه ی یک قتل، خودکشی

یک اتفاق بد، به کما فکر می کنم

دارم به طرح نقشه ی یک قتل، یک جسد

اینجا معلق در هوا فکر می کنم

شاید به اشتهای پریدن، به ارتفاع..

شاید به بام برج پیزا فکر می کنم

لعنت به فکر و جمله ی من فکر می کنم!

من فکر می کنم که... چرا فکر می کنم؟

...

گویا پلیس دیر به دادش رسیده است

هرچند با تمام قوا .....................

انگار کرده نعش خودش را شبی که رفت

از روی پشت بام رها ................... .

نقد ها و نظرهای ارزشمند شما با احترام به این پست اضافه می شود.

سیدمحمدرضا هاشمی زاده

من هم به شکلهای غریبی که شعرتان
لبریز میشود زصدا فکر میکنم
از طرح های ساده وگاهی غریب وبکر
جستارهای...... تند جدا فکر میکنم
گاهی به نقطه ای که تو تصویر کرده ای
از لحظه های شعر شما فکرمکنم
از شعر زیبا با جستارهای با قایده وگاهی هم........وبکرتان در همه صحنه ها لذت بردم

بنیامین دیلم کتولی

بهت حضورن میگم

شهرام میرزایی

کار خوبی بود هر چند ردیف طولانی کار رو آسون می کنه ولی مضامین پخته ای داشتین

رویا ابراهیمی

اول فکر کردم با یه کار هستی شناسانه طرفم بعد که پایینتر اومدم احساس کردم فضای شعر داره عوض میشه جناب شعبانی شعر را چند بار خواندم وهر بار ارتباط قویتری با کار برقرار کردم شعری قوی بود فقط چند نکته :
1-من وتو را اگر در شعرها کمتر بیاوری چه اتفاقی می افتد ؟
امتحان کن بد نیست
2-تصاویرت بدیع و بکر بود
3-ارتباط عمودی رو سعی کن در کار حفظ کنی وسط کار احساس کردم یه لحظه ارتباط بین بیتها مخوصاص بیتهای اول با وسطیها از بین رفت ولی دوباره آخر کار بهش رسیدم وهمین یه لحظه برای شاعر خوبی مثل تو می تونه اصلا وجود نداشته باشه
4- یکدست بودن رو ترجیح می دم مثلا مقعد یا کثافت شاید به نظر من اگر هم نمی بود خیلی چیزی عوض نمیشد .
5 - از مصرع جسم رووح جدا خیلی لذت بردم
6- اینها فقط پیشنهادند و الان حال وروز خوبی ندارم وگرنه دقیقتر برات می نوشتم

زوربا

جدای از هارمونی خوب یک جا ایراد وزنی دارد
در مصرع
""اینجا معلق در هوا فکر می کنم""
بعد از در یک هجای کوتاه کم است
دو مصرع پایینتر در ""شاید به بام برج پیزا فکر می کنم"" ایراد وزنی موجود نیست اما به دلیل اینکه "پی " کوتاه خوانده میشود یک آزار ابدی در من ایجاد میکند
اصلآ چه لزومی به اینکه پیزا باشد؟
از اینها بگذریم مابقی در وزن سیال بود و آرام به دل مینشست

اما از لحاظ مفاهیم و کلمات

اصولآ اگر ردیف طولانی ی شعر را در نظر نگیریم همه ی کلمات با لطافت خاصی ادا شده اند این شاید دلیلش بکار گیری ی هجاهای بلند با مصوت آ باشد و همچنین استفاده از صامتهای لطیف مثل میم لام شین واو و سین و غیره اما به قول خانم ابراهیمی برادر کمتر از من و تو استفاده کن

دلیل من ضمیر است و شما هم ضمیر منفصل و هم متصل رل در یک جمله استفاده میکنید این کار اگر برای تاکید باشد عالیست و ستودنی

اما اگر همینجوری اونوقت وزن پر کن است و هشو محسوب میشود

اما کلمه

تنها یک کلمه بی جا بکار برده شده بود

""مقعدم"" دلیل دارد اگر این کلمه را به خاطر دو بیت آخر مخصوصآ مصراع

""انگار کرده نعش خودش را شبی که رفت"" و اگر دقیق شویم به خاطر کلمه ی

کرده

که آنوقط مابقی شعرت باد هواست و این دو بیت +همان بیت مذکور برای رساندن مطلب کافی بود

ولی در غیر این صورت آن کلمه با توجه به اینکه هیچ سنخیتی با تک تک کلمات شعرت ندارد( به غیر همان یک کلمه ) پا در هوا میماند و آزار شدیدی به نگاه لطیف من خواننده میرساند

محمد سیار

شاید به بام برج پیزا فکر می کنم و اینجا معلق در هوا فکر می کنم
ایراد وزنی داره
هیچ استفاده ای از مقعد نشده پس حذفش هیچ لطمه ای نه به ساختار و نه به محتوا نمیزنه
ولی درکل کار متفاوت و زیبایی بود که فکر میکنم مخاطب خوب داشته باشه.

محسن سلطانی

کار زیبایتان را خواندم و از مضامین جالب و تصویر سازیهای فوق العاده و شاعرانگی خاص خودش استفاده کردم و فقط جسارتا چون کارتان خیلی قوی و خوب است عرض می کنم که چند جایی با مشکل وزن مواجه هستید که به سادگی می توانید اصلاح بفرمایید تا از زیبایی کارتان کاسته نشود مثل:

عشقم! ببخش که بدون اجازه ات

اینجا معلق در هوا فکر می کنم

شاید به بام برج پیزا فکر می کنم

این را تمام مردم برلین نوشته اند

che-sadeh — Fri, 22 Feb 2008 16:53:18 GMT

اگر چه دیر اما بروزم:

ابروت را کمانی و مشکین نوشته اند

بر لوحهای مرمر سنگین نوشته اند

طومار طالبان تــو را کــــاتبان شهر

از روم و مصر و سوریه تا چین نوشته اند

چشمت کلید گنجه ی اسرار دلبری

عشاق سینه سوخته از این نوشته اند

گویا دو قرن پیش به دستور یک تزار

نامت به روی کاخ کرملین نوشته اند

اسمت بهار بود ولـــی جمع راویان

آنرا شراب کهنه ی رنگین نوشته اند

تـعبـیـر خـوابـــهـای مــرا در کـنـار تو

زن‌‌‌‌‌ کولیان، طلایی و شیرین نوشته اند

آری، شبی میایی و دیوار بشکند

این را تمام مردم برلین نوشته اند...

بیت پنجم برداشتی آزاد از یکی از ابیات کار آقای کیانی بود

آفریقاتر از سیاه

che-sadeh — Mon, 06 Aug 2007 19:37:18 GMT

سلام

به جان خودم من به قصد پست مدرن شدن یا پسا مدرن شدن یا کلاسیک کاری یا هر چیز دیگه ای کار نمی کنم یه کاری رو می گم بعدن دوستان میگن مال فلان سبکه حالا یکی خوشش میاد یکی بدش بقیه هم بی تفاوت...

در اینجا جا داره از در شیشه ای بزرگ اتاقم تشکر کنم که همیشه به خاطر من حاضره رو به حیاط باز بشه و راهم رو واسه رسیدن به درختهای پرتقال و نارنگی و آلوی حیاطمون کوتاهتر کنه.

و اما شعر که دلیل اصلی بودن ما اینجاست:

باز با غم به گینه می افتم ، یاد بخت سیــــــــــــــــاه آفریقا

کاسه هایی که رو به خورشیدست ، غصه های نگاه آفریقا

دم به دم گــزارش و تصویــر سرزمیــنی طـلاتر از الـــماس

آنقدر سخت نیست ای انسان بشـــنوی درد و آه آفــریقا

می عبورم به یاد مقتولین از میان ترور ، خشونت ، جنگ

کودکــانی پر از کلاشیـنـکف ، ترس در زیر ماه آفــــریقا

چند روزی به ناله می افتند در هیـاهـوی سرد مطــبوعات

دست و پـای گرســنه ام تنها در خیــابان به راه آفـــریقا

(می پرم از جهان سوم تا) می رسم (بر فراز کشورها)

روزی آخر به داد این فریاد از گلو: « بی گناهه آفــریقا! »

دلواپسی های بی اکسیژنی

che-sadeh — Sat, 14 Jul 2007 20:22:18 GMT

این دفتر خاطرات لعنتی ما اصلن رابطه ی خوبی با ضرب المثل قالی کرمون نداره و

هر چی نخ نماتر می شه بی ارزش تر می شه. حتی خوندن جاودانگی میلان کوندرا

هم نتونسته نظرشو عوض کنه...

بعضی وقتا صدای جیغشونو میشنوم که از ترس تنهاییی و حمله ی موریانه ها و

ویروس ها خودشونو می چسبونن به هم... جیغای خفیف و ممتد، مثل همین الان.!..

میشنوی؟

دو کار گذاشتم که خوندنشون بدون گذاشتن نظر کراهت داره...!

چقدر غمگین درون بن بست خیس یک واژن

شروع مرگت در این فضای بدون اکسیژن

تو بی هدف می نشینی و بی دلیل می خندی

که سرنوشتت نوشته روی نوارهای ژن

که لیز خوردی (تو قطره ای) روی پوست، پاتیناژ

بیا به بیرون ، شبیه حالت تهوعی :‌‌‌ کورتاژ

درون مغزت هزار پرسش، سه تا سه تا نقطه...

پسر؟ دی ِان ِای؟ لقاح؟ دختر؟ خروج یک مرده؟

پدر شبیه توهمی دلپذیر اما گنگ!

[چه نامناسب، چقدر مضحک: پدر، معما، گنگ!]

پدر ( شبیه تجسمی از کسی که هرگز!) کو؟

و حس مادر ( زمین هرزه، گیاه قرمز!) کو؟

هزار پرسش درون مغزت و آه جانسوزی

خدای خوبم! خدا چرا من؟ خدا چرا روزی..

تصادفن یا که در پی طرح و نقشه ی قبلی

شدم گرفتار یک دسیسه درون یک واژن!؟

همیشه خالی، همیشه تنها، همیشه پیراهن

کمی خودت را به سمت ماها بیار تا گاهن

چروکی ام را اتو کنی و بپوشی ام شاید

و دکمه دکمه مرا ببندی مرا که حتی حن‌‌‌‌..

جره ندارم برای شرح «چقدر تنهایم!»

من و تو بی هم دو جسم بی جان دو شاخه تیراهن

نگو که هرگز نمی رسیم و که سرنوشت این است

نگو که تو من، دو خط ممتد، دو ریل راه اهن

تویی که من با صدای کفشت همیشه می رقصم

مداد برخیز و روی کاغذ برقص با آهن..

گ آشنای کسی که او را دوست می دارم

کسی که حالا، بدون او من...

راز خطوط قهوه ای

che-sadeh — Wed, 11 Apr 2007 12:03:18 GMT

خواستم یه غزل بزارم اما چون به چند تا از دوستان قول این شعرو داده بودم اجابت امر کردم. یه کار قدیمی که خودم خیلی دوسش دارم.

یه غزل زیبا از دوست خوبم سینا طاووسی گذاشتم که اونم خیلی دوست دارم. البته آقا سینا در کنار طبع لطیف شاعرانه نفس گرمی هم دارن و در حال ضبط یه آلبوم هستند.

محمد خوشبختیان هم دوست خوب دیگه ی منه که به تازگی به خیل عظیم وبلاگ نویسان پیوسته..هر کی شعرای عاشقانه دوست داره حتمن یه سری به وبلاگش بزنه که تو لینکدونی من هستش. (البته یه خورده نصیحتش کنین تا ایرادای شعرش گرفته بشه)

و در آخر هم عذر خواهیم می مونه بابت دیر به روز شدن که اینو بزارین به حساب مشغولیت تحصیلی و برنامه ریزی درازمدت برای قبولی تو امتحان ارشد که اسفند ۸۶ برگزار می شه... آخه اگه قبول نشم باید برم خدمت! اما قسم می خورم که حتمن به همه ی کامنتا جواب بدم.

و اما اصل مطلب که شعران:

(( راز خطوط قهوه ای ))

مثل همیشه

من و تو

کافه های عصر

قهوه های نا امیدی

و تصویر پریشانم روی سطح فنجان

سکوت می کنم روی خطی که به چشمان تو می رسد

نمی دانم

نمی توانم بگویم چیزی به معنایی

شاید همین ملاقات رسمی

در فضایی قهوه ای

برسد به تصویر من روی خط چشمانت

برسد به خاطره ی آخرین صندلی

آخرین اتاق

آخرین شب...

عزیزم! متأ سفم که ارتفاع فنجان از کوتاهی من است

ای کاش آبی بودم

تا تکرار نمی شدم روی خطی

که حد فاصل من و توست

عزیزم تو چقدر شبیه من می شوی

وقتی نگاه می کنی به سطح فنجانت

ای کاش آبی بودم

حالا که تو اینجایی و من

در روزمرگی فنجان های این کافه

به دنبال یک صندلی ام

یک اتاق

یک شب...

باز هم تو فال می گیری قهوه را

می گویی خواب می بینی قصه را

مثل همیشه

خوب می آید فال

تا خوشحال باشیم و یادمان برود

نیمه های آن شب تار

اتاق زیر شیروانی

صندلی کهنه...

و تو

که جرأت نکردی بر گردی

و مرا ببینی که به خطی

استوار

از دار خود آویزانم!...

و این هم غزل سینا طاووسی:

سلام حضرت رویا که روبروی منی

من ایستاده ام اینجا به جستجوی منی؟

اگر کبوتر چشمت به هر کجا برود...

دوباره می رسد اینجا تو جلد کوی منی!

همیشه شعر من از چشمهای تو جاریست

تویی ترنم شعرم، تو در گلوی منی!

و من برای نمردن دو بوسه می خواهم

تو هم که تشنه ی انجام آرزوی منی!

بیا که داغ لبانت اگر به رسوایی...

کشاندم، بنویسم تو آبروی منی

هزار حادثه روییده بین لبهایم

چه دوست دارم سختی، چه گفتگوی، منی...

که غرق می شوم آخر میان چشمانت

تو هم که گریه کنان غرق شستشوی منی!

دیوار، درخت، نیمکت

che-sadeh — Tue, 06 Mar 2007 17:51:02 GMT

متشکرم از همه ی دوستانی که لطف کردند نظر گذاشتند.خواستم این پستم متفاوت باشه پس یه کار متفاوت از خودمو انتخاب کردم. فلذا نظرهای متفاوت رو هم می طلبه.

باشد که مقبول افتد:

(( دیوار، درخت، نیمکت ))

تو رقصیدی

آنشب که خوابم نزدیک شد به حقیقت

که سایه ی اندام توست

آنشب که صفحه ی گرامافون کنسرت سکوت می نواخت...

توی مست

من مست تر را

به حیاط بردی و

روی نیمکت نشاندی و

زیر درخت

تا صبح رقصیدی.

آنشب

دیوارها نازک

فاصله ها کم

و صدا ها شفاف شدند

که مهتاب

تو را روی دیوار پشتی ات تصویر کرد.

آنشب

نور از ارتفاع موهای مشکی ات لیز می خورد و بر دیوار می افتاد

برگ به آهنگ تو می لرزید،

رنگ مغلوب قمار سایه می شد،

که من

مست تماشا

از تو پرسیدم :

آیا گاه گاه

که دلتنگ تصویر روی دیوار شدم

زیر این درخت خواهی امد؟

تو چیزی نگفتی و آنجا

بی اعتنا و بی پروا

تا صبح فقط رقصیدی.

صفحه تمام شد

مستی پرید

نور زد

تصویر فرو ریخت

و خواب شکست

و من تنها

روی نیمکت حیاط

نیمه عریان نشسته بودم.

آنشب گذشت و من هر شب

به آن حیاط می روم

و روبروی آن دیوار و درخت

روی آن نیمکت می نشینم

و با خود می گویم :

آیا تصویر روی دیوار

باز خواهد رقصید ؟

یک بسته قرص...

che-sadeh — Tue, 13 Feb 2007 20:22:18 GMT

«...»

یک بسته قرص و جرعه ای آب و شروع کار

یک بسته قرص و چند برگ از کاغذ و خودکار

یک بسته قرص و روی کاغذ دست خطت:

((می میرم امشب دوستان بدرود بالاجبار!))

یک بسته قرص و ماه در حال تماشا

امشب نخواهد شد برای ماه تکرار

یک بسته قرص و کوله باری خالی از عشق

بذل محبت می کنند این قرص ها انگار

یک بسته قرص و آخر خط چند نقطه...

آهوی ما افتاد دست عده ای کفتار

یک بسته قرص و دانه دانه شوق رفتن

دور سرش می چرخد آهو کوچولو دیوار

یک بسته قرص از دست تو می افتد و افسوس

خالی شده از قرص ها، پرواز کن این بار!

یک بسته قرص و نعش یک دختر به روی دست

رخت عروسی بر تنت پوشیده ای انگار...

یک بسته قرص اینجا به ابعاد جهان است

تو می کنی گریه، و من هم پشت هم سیگار

یک بسته قرص و سطل آبی سهم من شد

می پاشم آن را روی سنگت آخر کار

یک بسته قرص و شاخه ای مریم برای تو

لا لا لالا قدیسه ام راحت بخواب این بار

...

che-sadeh — Wed, 17 Jan 2007 18:31:18 GMT

حوا،خدا،شیطان،کلاغ،آدم،زمین،سیگار،زن،آبان

تا مرگ خود تکرار میگویم همین،سیگار،زن،آبان

خورشید را مهتاب کن امشب در آغوشم که می ترسم

فردا نباشم تا بگیرم کام از این سیگار،زن،آبان

مجنون نبودم تا ببندم دل به لیلا من که امشب

عاشق ترینم در حضور بهترین سیگار،زن،آبان

نبضم صدای جیرجیرک میدهد باور کن اینجا

چوب حراجی خورده فردوس برین،سیگار،زن،آبان

گویا که جبریل آمده در میهمانیمان، خدایا!

قرآن بخوان در گوش من،زیتون و تین،سیگار،زن،آبان

۱۳۸۵/۱۰/۲۷

پطروس دروغگو

che-sadeh — Sat, 13 Jan 2007 12:43:30 GMT

دارم خفه می شوم!

آتش می کشم پیرهنم را،قطار را، خودم را..

انگشت ندارم که بر سوراخی

یا ببندم راه بر آبی

پطروس نبوده ام که هیچ وقت هیچ چیز نبوده ام...

من فقط یک عادی هستم

که تمام خستگی های ظهر جمعه اش را جمع کرده در پیرهنش

آتش می کشم پیرهنم را،قطار را، خودم را..

تکان ندادم از پشت پنجره ی قطار، دستمالی

برای کسی که نیامد به دیدنم

من...منی که فقط یک عادی هستم

چشمان ملتهبم برق زد از دیدن سنگهای روی ریل

آتش می کشم پیرهنم را،قطار را، خودم را..

منی که فقط یک عادی بودم

حالا یک قهرمان، ابر مرد، اسطوره..

و شاید هیچ چیز نیستم

تو بی تفاوت نشسته ای و من

حالا دارم خفه می شوم!

دو بیتی

che-sadeh — Sat, 06 Jan 2007 10:30:46 GMT

قبل از اینکه بخونین اینو یادآوری کنم که نظر سازنده یا مخرب یادتون نره!

از نگاه تو دوباره جان می گیرم

از یگانه راه چاره جان می گیرم

گر امر کنی بمیر من می میرم

فرداش به یک اشاره جان می گیرم